செப்டம்பர் 23, 2020

அமெரிக்க விருந்தாளி

கடுங்குளிரில் விறைத்துப்போய் இருந்த மரங்கள் எல்லாம் இலை துளிர்க்கத் தொடங்கின. வெண் போர்வை நீக்கிப் பசுந்தரைகள் மெல்ல மெல்ல எட்டிப் பார்த்தன. ஒபாமாவின் எட்டு வருட ஆட்சி முடிவதற்கு இன்னும் ஆறு மாதங்களே மீதம் இருந்தன. ஒரு புறம் ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குரிய ஏற்பாடுகள் மிகவும் மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருக்க, இன்னொரு புறம் கிளாரியும் ரம்பும் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லம்புகளால் மிகவும் தீவிரமாக மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.



கோடை விடுமுறை நெருங்க நெருங்க ரிக்கெற் விலை ஜெட் வேகத்தில் உயரத் தொடங்கியது. ஜூலை மாதம் இலங்கை போவதற்காக மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரேயே ரிக்கெற் புக் பண்ணும் படலத்தைத் தொடங்கியிருந்தேன். 


“இந்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை துபாய்க்குப் போக வேணும். ஒரு ரெண்டு நாள் எண்டாலும் டுபாயிலை நிண்டு போறமாதிரி ரிக்கெட் போடுங்கோ” அடம் பிடித்தபடி இருந்தாள் மனைவி.


“அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகும் போது துபாய் போகலாம். கொஞ்ச நாள் லீவுலதான் போறோம். இதில டுபாய் போனால் இலங்கையில நிக்க நாள் காணாது. அடுத்த முறை போகேக்கை பாப்போம்” 


“அடுத்த முறையோ? அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை சிங்கப்பூர் போகவேணும்” அவள் பெரியதொரு பிளானோடதான் இருக்கிறாள் என்பது அப்பதான் எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.


“ஆ… அப்பிடியெண்டால் இதுதான் கடைசி இலங்கைப் பயணம் சொல்லிப் போட்டேன்” நானும் என் பிடியைத் தளர விடாமல் விடாப்பிடியாக இருந்தேன். 


“ப்ளீஸ்…”


“நான் சொன்னது சொன்னதுதான். நாலு கிழமை லீவுல பிளேனுக்குள்ள ஒரு கிழமை போயிடும் இதில துபாயில எல்லாம் நிக்கேலாது” காறாராய்ச் சொன்னதும் அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போய் விட்டாள். 


ஜூலை மாதம் முதல் சனிக்கிழமை அதிகாலை மூன்று மணிக்கே மின்னியாபொலிஸ் ஏர்போர்ட்டுக்குப் போய் விட்டோம். ஆறு பெரிய லாகேச்சுகளிலும் MSP to CMB  நாடா ஒட்டி பெல்ட்டில் போட்டபின் போய் வெயிட்டிங் ஏரியாவில் இருந்தோம். குழந்தைகள் இருவரும் முதல் முறையாக இலங்கை போகும் ஆவலில் காத்திருந்தார்கள். மனைவியோ இன்னும் துபாய் நினைப்பிலேயே இருந்தாள்.


கோடை காலத்துத் தெளிவான வானம். எந்தத் தாமதமும் இல்லாமல் சொல்லி வைத்ததுபோல ஐந்து மணிக்கே கிளம்பிய விமானம், சரியாக மூன்று மணித்தியாலப் பயணத்தின் பின் புளோரிடா நேரம் காலை ஒன்பது மணியளவில் ஒலண்டோ விமான நிலையத்தில் தரையிறங்கியது. 


காலைச் சாப்பாட்டை ஒலண்டோ விமான நிலையத்தில் முடித்துக் கொண்டு காலை பதினொன்றரைக்குத் துபாய் நோக்கிப் புறப்படும் எமிரேட்ஸ் போயிங் 777 நோக்கி விரைந்தோம். போடிங் முடிந்து பிளேன் வெளிக்கிடக் கொஞ்ச நேரம் இருக்கையில் மேகம் இருண்டு பேய் மழை கொட்டத் தொடங்கியது. 


துபாயில் இருந்து மாலத்தீவின் ஊடாகக் கொழும்பு போகும் விமானத்தைப் பிடிக்க இரண்டு மணித்தியாலங்கள் மட்டுமே இணைப்பு நேர அவகாசம் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணித்தியாலங்கள் தாமதமாக விமானம் கிளம்பியபோது, என்னுடைய புலனெல்லாம் மிச்சமிருக்கும் அரை மணித்தியாலத்தில் எப்பிடிக் கொழும்புபோற விமானத்தைப் பிடிப்பது என்பதிலேயே இருந்தது.


“பிளேன் இறங்கியதும் நாங்கள் முதலில் வெளியே போக ஏதும் ஏற்பாடு உள்ளதா? நாங்கள் அடுத்ததாக கொழும்பு போகும் பிளேனுக்கு அவசரமாகப் போகவேணும் ஏற்கனவே தொண்ணூறு நிமிடங்கள் தாமதம்” பணிப் பெண்ணிடம் கேட்டேன். 


“உங்களைப் போல நிறையப் பேர் இந்தப் பிளேனில இருக்கினம். எல்லாருக்கும் கனெக்ஷன் பிளைட்டுக்குத் தாமதம்தான். உங்கட கனெக்ஷன் பிளைட் வெய்ட் பண்ணும் பயப்பிடத் தேவையில்லை” 


சொல்லியபடியே போனவள் சற்று நேரத்துக்குள் துபாயில் நிரப்ப வேண்டிய போட்டிங் பாஸை எல்லோரிடமும் தந்து நிரப்பச் சொன்னாள். 


துபாய் ஐக்கிய அமீரகத்தில் உள்ள அழகிய நகரம். 1971 களில் ஆங்கிலேயர்கள் வெளியேறும் வரை வெறும் துறைமுக நகராக இருந்த இந்த நகரம் வளைகுடாவில் பெற்றோலிய வளம் குறைந்த இடம். ரியல் எஸ்டேட் மூலம் தன்னையும் உலகின் மிகப்பெரும் சுற்றுலாத் தளமாக நிலைநிறுத்தத் தொடங்கி வெறும் முப்பது ஆண்டுகள்தான் ஆகின்றன.


துபாயில் மன்னர் மட்டுமே எல்லாச் சொத்துக்கும் அதிபதி. மன்னருக்கு எதிராக யாரும் எதுவும் பேச முடியாது. கருத்துச் சுதந்திரம் நிறைய இருக்குதென்பர். ஆனால் அரசுக்கு எதிராக இங்கு யாரும் வாய் திறக்க முடியாது.

 

நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் கள்ளிச்  செடிகள் மட்டுமே அடையாளமாக இருந்த இந்த நகரத்தில் உலகின் உயரமான கட்டிடம், உலகின் பெரிய ஷாப்பிங் மால், களியாட்ட விடுதிகள் என்று வரியே இல்லாத நகரமாக உலகை துபாய் நோக்கி இழுக்க அப்போதைய மன்னர் காரணமாக இருந்தார். அவரின் மகன்தான் இப்போதைய துபாயின் மன்னர்.


துபாய் விமான நிலையத்தில் விமானம் சென்று இறங்கியதும் கைப் பைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு பிள்ளைகள் இருவரையும் கையில் பிடித்தபடி ஓட்டமும் நடையுமாக அடுத்த இணைப்பு விமானத்தை நோக்கிப் போனோம். எங்கள் கெட்ட காலம் நாங்கள் போய்ச் சேர்ந்தபோது 


“விமானம் ஏற்கனவே கிளம்ப ரெடியாகி விட்டது இனி உள்ளே அனுமதி இல்லை” 


என்று சொன்னதும் அடுத்து என்ன செய்வது எங்கு போவது எதுவுமே தெரியவில்லை.


“இனி நாங்கள் என்ன செய்யிறது?” 


போடிங் ஏரியாவில் நின்ற பெண்ணிடம் கேட்டேன். 


“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில மேனேஜர் வருவார் கதையுங்கள்” 


சொல்லிவிட்டு அவள் நகர்ந்து போனாள். நேரம் கடந்து கொண்டே இருந்தது யாரும் வரவில்லை. ஒவ்வொரு இடமாகக் கேட்டு அலைந்து திரிந்து மூன்று மணித்தியாலங்களின் பின்னர் ஒருவாறாக மனேஜரைச் சந்தித்தேன். அவன் ஒரு பாகிஸ்தான் நாட்டவன். ஒரு நிமிடத்துக்குள் அவனுடன் சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லி விட வேண்டும். அதற்கு மேல் அவனுக்குப் பொறுமையில்லை. கடகடவென்று நான் சொன்னதும், 


“அடுத்த பிளைட்டில போக ஏற்பாடு செய்யிறேன்” 


இன்னொரு பாகிஸ்தான் நாட்டவரைக் கூப்பிட்டு அரபியில் ஏதோ சொல்லி விட்டு அவனுடன் போகுமாறு எங்களைப் பணித்தான்.


“உங்கள் லாகெட்ஸ் எல்லாம் கொழும்பு போட்டுது. அடுத்த பிளேன் நாளை இரவு பத்து மணிக்கு. அதில சீட் இருந்தால் அனுப்பிறோம். அதுவரைக்கும் நீங்கள் இஞ்சை ஏர்போட்டில நிக்க வேணும்” 


அந்தப் பாகிஸ்தானி சொல்லி முடித்த போது எனக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. 


“இதில எங்கட பிழை ஒண்டும் இல்லையே நாங்கள் ஏன் இந்த நுளம்புக் கடிக்குள்ள நிக்க வேணும்?” 


“இப்பிடித்தான் எல்லாரும் வருகிறார்கள். போகிறார்கள். இதுதான் நடைமுறை” 


சொல்லி விட்டு அவன் விலகிச் செல்ல முயன்றான். எனக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. 


“அது மட்டும் முடியாது. ரண்டு இரவு அதுவும் சீட் இருந்தால்தான் என்றால்? அப்ப சீட் இல்லை என்றால்? இந்த ஏர் போட்டில என்னால பிள்ளையளை வைச்சுக் கொண்டு ஒரு நிமிஷம் கூட நிக்கேலாது. இந்தா எங்கட பாஸ்போர்ட் இப்பவே எனக்கு அமெரிக்கா திரும்பிப் போகவேணும்.” 


கடகடவென்று ஆங்கிலத்தில் கத்தியபடி எங்கள் பாஸ்போட்டை நீட்டினேன். அதுவரை ஒரு வகையாக அதிகாரத் தொனியில் பேசியவன் எதிர்த்துப் பேசியதும் பாஸ்போட்டைக் கையில் வாங்கி ஒவ்வொரு பக்கமாகப் புரட்டினான், 


“ஸாரி வெயிட் பண்ணுங்கோ” 


சொல்லியபடி பாஸ்போர்ட்டைத் திருப்பித் தந்து விட்டு ஆபீஸ் உள்ளே சென்று ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து வெளியே வந்தான். 


“ஸாரி நாளைக்கு இரவு வாற பிளைட்டில ரெண்டு பேர் அடுத்த நாள் காலையில வாற பிளைட்டில ரெண்டு பேர் எண்டுதான் நீங்கள் போகலாம். சீட் இல்லை. எல்லாச் சீட்டும் ஆல்ரெடி புக்ட்”


“அதெப்பிடி? நாங்கள் குழந்தையலோட வந்தனாங்கள் பிரிஞ்சு போக ஏலாது. அதவிட ஏர்போட்டில நிக்கேலாது. சரியான நுளம்புக் கடி”


“ஓகே, நீங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாகப் போக வேணும் என்றால், ஒரே வழிதான் இருக்குது. நீங்கள் நாலு பேரும் ஐந்து நாள் துபாயில தங்க வேண்டி வரும். ஒரு வார விசா தந்து உங்களை துபாயில் தங்க அனுமதி தருவோம். உங்களுக்குரிய ஹோட்டல் சாப்பாட்டுச் செலவு எல்லாம் நாங்கள் ஏற்போம். வெளியே போவது ஷாப்பிங் செய்வது என்றால் அது உங்கள் செலவில்தான் செய்யவேணும். உங்கள் அசௌகரியத்துக்கு மன்னியுங்கள். இதை விட எங்களுக்கு வேறு வழி தெரியேல்லை” அவன் சொல்லி முடித்ததும் 


“என்ன செய்யலாம்?” 


என்பதுபோல் திரும்பி மனைவியைப் பார்த்தேன். அவள் முகம் முழுவதும் சோகமாக வைத்தபடி வேறு வழியே இல்லை என்பது போல 


“ஆம்” 


என்று தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டினாள். அந்த நேரத்தில் அவள் மனதுக்குள் ஒரு பட்டாம் பூச்சி பறப்பது எனக்கு மட்டுமே தெரிந்தது.





மிகவும் ஆடம்பரமான ஹோட்டல், மூன்று நேரமும் உயர்தர உணவு வகைகள்.


“அமெரிக்காவில் இருந்து வந்த விருந்தினர்கள் நன்றாகக் கவனிக்க வேண்டும்” 


என்று ஹோட்டலில் உள்ளவர்களிடம் சொல்லி வைத்திருந்தார்கள் போலும். என் வாழ்நாளில் அப்பிடி ஒரு ஹோட்டல் அனுபவத்தை கண்டதில்லை. கவனிப்பென்றால் அப்பிடி ஒரு கவனிப்பு. 


எங்கள் வீட்டில் இருந்து ‘மால் ஆப் அமெரிக்கா’ வெறும் பத்து நிமிட தூரத்தில் உள்ளது. பொழுது போக்காகச் சில நேரங்களில் அங்கு போவது வழக்கம். அமெரிக்காவின் பெரிய ஷாப்பிங் மால் அது. இன்று உலகின் பெரிய ‘துபாய் ஷாப்பிங் மால்’ இல் ஒரு ‘காஃபீ’ வாங்கி மனைவிக்குக் கொடுத்தேன்.


“நான் கேட்டது உங்கட காதில விழுந்துதோ இல்லையோ எமிரேட்ஸ் காரனின்ர காதில நல்லாய் விழுந்திருக்குது” காஃபியை உறிஞ்சியபடியே மனைவி புன்னகைத்தாள். 


நான்கு நாட்களுக்குள் துபாயின் மூலை முடுக்கெல்லாம் சுற்றிப் பார்த்தாகி விட்டது. பிள்ளைகள் இருவரும் தங்கள் காமெராக்களில் குறைந்தது ஆயிரம் போட்டோவுக்கு மேல் எடுத்திருப்பார்கள். ‘மீனா பஜார்’, ‘சைனா மால்’ என்று எல்லா இடத்திலும் வாங்கிக் குவித்த உடைகள், பொருட்கள் என்று இரண்டு பெரிய லாகேட்சுகள் புதிதாகச் சேர்ந்திருந்தன.


ஐந்தாவது நாள்க் காலையில் கொழும்புக்குப் போவதற்கு ஆயத்தமாகக் குளித்து வெளிக்கிட்டு நின்றோம். ஏர்போட்டில் இருந்து வந்த வானின் எல்லா லாகேச்சுகளையும் தூக்கி வைத்து விட்டுத் திரும்பியபோது,


“அன்புள்ள அமெரிக்க விருந்தாளிகளே! அடுத்தமுறை வரும்போதும் எங்கள் ஹோட்டலுக்கே வாருங்கள்” 


கையசைத்தபடி நின்றார் ஹோட்டல் மேனேஜர். ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் அனைவருக்கும் நன்றி சொல்லி விடைபெற்றபோது, புதிதாக முளைத்திருந்த இரண்டு லாகேட்சுகளும் சீட்டுக்கு அடியில் இருந்து உருண்டு வந்து காலில் தட்டுப்பட்டன. 


“துபாய்க்காரன் உண்மையிலயே கெட்டிக்காரன்தான். இலவசமாய்க் ஹோட்டல் தந்து, மூவாயிரம் டொலர் கிரெடிட் கார்ட் பில்லையும் ஏத்திட்டான்” வலுக்கட்டாயமாகச் சிரித்தபடி மனைவியைப் பார்த்துச் சொன்னேன். 


“அடுத்தமுறை இலங்கைக்குப் போகேக்கை சிங்கப்பூரில ரெண்டு நாள் தங்கிப் போற மாதிரி ரிக்கெற் போடுங்கோ” என்றாள் பதிலுக்கு அவளும் புன்னகைத்தபடி. 


செப்டம்பர் 03, 2020

அப்பிள் பழமும் அம்முக் குட்டியும்

அமெரிக்காவுக்கு வந்து பத்து வருடங்கள் ஆகின்றன. புதுசா வீடு வாங்கின போது அவனுக்கு இருந்த ஒரே எதிர்பார்ப்பு வீட்டுக்குப் பின்னுக்கு நிறையக் காணி வேணும். அந்தக் காணி நிறைய அப்பிள் நட வேணும் என்பதுதான். 


அப்பிள் நடுறதெண்டால் ஒரு மரம் நடக் கூடாதாம் ரண்டு மரம் நட்டால் தான் அதுக்குள்ளே மகரந்தச் செயற்கை நடந்து கலப்படம் இல்லாத பழம் வரும் எண்டு தெரிந்த ஒருவர் சொன்னதைக் கேட்டு, மங்களகரமாய் இருக்கட்டுமேன் எண்டு ரண்டு வருசத்துக்கு முதல் வந்த கலியான நாளுக்கு ரெண்டு அப்பிள் மரங்களை வாங்கி வந்து வீட்டின் பின் பக்கம் இருந்த காணியில் நட்டபோது அவனுக்குச் சொல்ல முடியாத மகிழ்ச்சி. 


சின்ன வயசில இருந்து உந்த அப்பிள் பழம் எண்டால் அவனுக்கு கொள்ளை ஆசை. ஒருக்கா தொட்டுப் பார்த்தால் போதும் என்று நினைப்பான். யாழ்ப்பாண ரவுணுக்கு போறதெண்டால் அவனுக்கு ஆஸ்பத்திரியில ஏதோ அலுவல் இருக்குதெண்டு நினைக்கலாம். ரவுணுக்குப் போற போதெல்லாம் அவுஸ்ரேலியா அப்பிள்… அவுஸ்ரேலியா அப்பிள்…  எண்டு கூவிக் கூவி விப்பாங்கள். 


“அது கூடாத பழம்… மெழுகு பூசித்தான் விப்பாங்கள்…நீ சாப்பிடக் கூடாது ராசா” 


என்றபடி தாயோ கொய்யாப்பழக் கடையின் முன்னே போய் நிப்பாள். அவனுக்கோ அப்பிள் பழத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு கொய்யாப் பழத்துடன் முடிந்து போகும் அன்றைய நாள்.


அமெரிக்காவில வீடு வாங்கி வீட்டுக்குப் பின் பக்கம் அப்பிள் மரம் நட்டு ஒரு பழம் எண்டாலும் புடுங்கிச் சாப்பிட்டிட வேணும் என்ற ஆசை இப்ப நிறைவேறப் போகுது என்பதில் அவனுக்கு நல்ல சந்தோசம்.


ஒரு அப்பிள் இந்த வருசம் பூக்கத் தொடங்கியதும் மனைவி சொல்லி விட்டாள் “இதுதான் பொம்பிளை அப்பிள் இது எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்றவள் எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் அப்படியே நெடுத்துக் கொண்டு போன மரத்தைக் காட்டி “அதுதான் உங்கடை…” என்று முடிவாய் சொல்லி விட்டாள்.


அவளுக்கு அப்பிளைக் காயாகப் பிடுங்கி அதைத் துண்டுகளாக வெட்டி உப்புத் தூளில் தொட்டுச் சாப்பிடுவதெண்டால் அலாதிப் பிரியம். 


அப்பிள் பூக்கத் தொடங்கிய போதே நாற்பது டொலருக்கு மருந்து வாங்கி வந்து வைத்து விட்டான். பூக்கேக்கை, பிஞ்சு பிடிக்கேக்குள்ள, காய்க்கேக்கை எண்டு மூண்டு முறை மருந்தடிச்சு பாத்தாச்சு உந்தப் பூச்சித் தொல்லை மட்டும் குறையவில்லை.


ஊரிலை முற்றத்து மாதுளை காய்த்தபோது படிக்கிற புத்தகத்தைக் கிழித்து மாதுளங்காய்க்குச் சுத்திக் கட்டிப் பாதுகாத்த மாதிரி பேப்பேரை சுற்றிக் கட்டிப் பார்த்தான். 


இந்த அப்பிளைக் கட்டிக் காக்கிறது அவனுக்குப் பெரிய கஸ்ரமாக இருந்தது. ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கொட்டி பதினோரு அப்பிள் காய்ச்ச இடத்தில இப்ப நாலு அப்பிள் மட்டுமே ஆடிக் கொண்டிருந்தது. “கன்னி அப்பிள் கனக்கக் காய்க்காது…” என்றார் அவனின் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர்.


சின்ன வயசில ஒருநாள் பள்ளிக்கூடத்தில படிக்கேக்கை டீச்சர் சொல்லித்தான் தெரிஞ்சது, அப்பிள் பழம் மரத்தில இருந்து விழுறத வைச்சுத்தான் ஐசாக் நியூட்டனே ஈர்ப்புக் கொள்கையைக் கண்டு பிடிச்சார் எண்டு. 


அவனும் பெரிய விண்ணன் போல “அணில் கடிச்ச அப்பிளோ… காகம் கொந்தின அப்பிளோ டீச்சர்…” என்று கேட்டு விட்டான். 


டீச்சருக்கு அண்டைக்கு வந்த கோவத்துல பிரம்பால விட்டா ரெண்டு தொடையில அப்பிடியே அப்பிள் பழம் போல சிவப்பாய் ரெண்டு கோடு. அண்டைக்கு முடிவெடுத்தவன்தான் எப்பவாவது ஒரு நாளைக்கு தானும் ஆப்பிள் மரத்துக்கு கீழ படுத்திருந்து ஒரு தேத்தண்ணியாவது குடிக்க வேணும் எண்டு.


இன்னும் கொஞ்ச நாளிலை அவனுடைய கனவு நிறைவேறப் போற ஆசையில கோடைகால மலிவு விலைக்குப் போட்டிருந்த ஒரு சாய்மனைக் கதிரையை வாங்கி வந்து அப்பிள் மரத்துக்கு கீழே போட்டு பின்னேர நேரத்தில் வேலையால் வந்ததும் அப்பிள் மரத்தின் கீழே படுத்து இளைப்பாறத் தொடங்கினான். 


இன்றும் வளமை போலத் தேநீர் கோப்பையுடன் வந்து கதிரையில் இருந்தவனுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ஒரு அப்பிள் காயைக் காணவில்லை. மூன்று காய்கள் மட்டுமே பாதி சிவப்பாகவும் பாதி பச்சையாகவும் பளுப்புக்கும் வெளுப்புக்கும் நடுக் கட்டத்தில மின்னிக் கொண்டிருந்தன. 


“என்னதான் காவல் காத்தாலும் இந்த வருசம் ஐசாக் நியூட்டன் ஆக முடியாது போல இருக்குது...” என்று நினைத்துக் கொண்டு தேத்தண்ணி குடிச்ச கப்பை கொண்டு போய்ச் சிங்கிலை வைத்து விட்டு வந்து கதிரையில் இருந்தபோது ஒரு தட்டில் துண்டுகளாக நறுக்கப்பட்ட அப்பிளுடன் மிளகாய்த் தூளும் உப்பும் கலந்து எடுத்து வந்து 


“அப்பா எங்கடை அப்பிள் மரத்தில புடுங்கினது… சாப்பிடுங்கோ…” என்று நீட்டினாள் மகள். தாயைப் போலவே அவளுக்கும் அப்பிளைத் துண்டுகளாக நறுக்கி உப்புத் தூளில் தொட்டுச் சாப்பிடுவதில் அப்படி ஒரு விருப்பம். எதுவும் சொல்லாமல் நானும் ஒரு துண்டு அப்பிளை எடுத்து உப்புத் தூள் பிரட்டிச் சாப்பிடத் தொடங்கினேன். 


மென்மையான கனவுகள்

ஓடையில் இறங்கிய அன்னம் போல, மென்மையான கனவுகள் அடிக்கடி தோன்றி மறைகின்றன. - தியா -